Viaduct
van Millau
Het
Viaduct van Millau (Frans: Viaduc de Millau) is een meervoudige
tuiconstructie over de rivier de Tarn, in de gemeentes Millau en
Creissels in het departement Aveyron te Frankrijk. Het viaduct, op 14
december 2004 geopend door toenmalig president Jacques Chirac, is de
hoogste brug ter wereld (in constructiehoogte).
Het
viaduct draagt de autosnelweg A75/E11 (La Méridienne). De weg
verbindt Clermont-Ferrand in het noorden met Béziers en Montpellier
in het zuiden. Voor de aanleg van het viaduct moest al het verkeer
van Parijs naar Perpignan door Millau, of een omweg nemen naar het
oosten via Lyon, 912 of 850 km (autosnelwegen A6 en A7) of naar het
westen via de A20 Toulouse-Brive-Limoges-Vierzon, 800 km
Het
viaduct bestaat uit acht overspanningen, ondersteund door zeven
betonnen pijlers. De middelste stukken overspannen 342 meter, de
uiterste overspanningen 204 meter. De brug ligt op 270 meter boven de
rivier de Tarn. De lengte van de brug is 2460 meter. Er zijn zeven
enorme brugpijlers gebouwd, waarvan de hoogste 343 meter de lucht in
reikt, iets hoger dan de Eiffeltoren. Dit is de hoogste brugpijler
ter wereld. Het brugdek is 32 meter breed, en bevat twee rijstroken
en een vluchtstrook in beide rijrichtingen.
Het
viaduct is de grootste voertuigenbrug in de wereld, bijna twee maal
zo groot als de vroegere Europese recordhouder, de Europabrücke in
Oostenrijk.
Het
wegdek is uit metaal vervaardigd, zodat dit deel van het viaduct
transparant oogt en het geheel het landschap niet te zeer overheerst.
Het wegdek weegt 36 000 ton, is 2460 meter lang en 32 meter breed.
Het is opgebouwd uit acht delen; de middelste zijn 342 meter en de
buitenste twee zijn 204 meter lang. De middelste onderdelen werden
geproduceerd in de fabrieken van Eiffage in Fos-sur-Mer en werden
over de weg vervoerd naar Millau via Nîmes. Aangezien het viaduct
een beetje gekromd is, moest ieder onderdeel uniek zijn.
Om
het wegdek aan elkaar te hangen werden aan beide kanten (zuid en
noord) werven opgezet, waar alle laswerk werd uitgevoerd. Aan de
zuidkant werd 1742 meter in elkaar gezet, aan de noordkant 717 meter.
Op die manier werd het merendeel van het werk op de grond uitgevoerd,
zodat het risico van het werken op grote hoogte vermeden werd.
De
bouwer van het viaduct is de firma Eiffage, die ook de Eiffeltoren
heeft gebouwd. Eiffage zal het viaduct na de bouw 75 jaar
exploiteren. De Britse architect Norman Foster ontwierp het bouwwerk,
waarbij hij zich baseerde op de tuiconstructie van Michel Virloguex.
Beide architecten tekenden later samen ook een ontwerp voor een
enkeldeksbrug voor de Oosterweelverbinding in Antwerpen.
Het
viaduct is ontworpen met nadruk op de integratie in de natuur van de
Gorges du Tarn. Het immense bouwwerk dat zo'n 120 jaar mee moet gaan,
heeft daarom slanke en rijzige pilaren en een dun, bescheiden ogend
wegdek gekregen. De pilaren splitsen zich ieder 90 meter onder het
wegdek en verwijderen zich geometrisch van elkaar waarna ze boven het
wegdek weer bij elkaar komen. Dit levert een esthetisch geheel van
schaduwen op zodat de aanwezigheid van het viaduct minder
nadrukkelijk is.
Maar
de belangrijkste reden van het zich splitsen van de betonnen pilaren
is van bouwtechnische aard. Het stalen wegdek zet uit bij opwarming
en krimpt bij afkoeling en omdat beton dit niet doet moest toch een
techniek worden toegepast om het aan de betonnen pilaren 'trekkende
en duwende' stalen wegdek op te vangen. De technische oplossing bleek
echter al eeuwenoud en te worden gebruikt bij de houten kiellegging
van schepen, een gespleten houten paal is vele malen buigzamer
(zonder aan duwkracht in te boeten) dan een niet gespleten paal van
dezelfde omvang en op deze wijze kunnen de betonnen pilaren
meebewegen met het uitzettende- en krimpende stalen wegdek.
Het
Viaduct van Millau kostte 394 miljoen euro. De bijhorende péage
kostte 20 miljoen euro extra. Het bedrijf Eiffage financierde de
constructie. In ruil daarvoor mag het bedrijf 75 jaar lang, tot 2080,
tol vragen voor het transport. Blijkt het viaduct zeer winstgevend,
dan kan deze overeenkomst al in 2044 aflopen
De
aanleg van het viaduct van Millau heeft een aanzienlijke invloed op
het toerisme in de omgeving. Behalve het bouwwerk zelf trekken de
grotten van Roquefort-sur-Soulzon en het kasteeldorpje
Castelnau-Pégayrols veel bezoekers. Tijdens de constructie van het
viaduct kwamen er ongeveer een half miljoen mensen kijken. Nu zijn de
panoramische zichten op de brug populair. Even buiten Millau onder
het viaduct is een gratis informatiecentrum (dagelijks geopend), en
aan de noordzijde van de brug een tweede informatief centrum ter
hoogte van het wegdek.
**De
maximale snelheid op het viaduct werd verminderd van 130 tot 110 km/u
vanwege de vele vertragingen door toeristen die er foto's nemen. In
de periode na de opening stopten zelfs geregeld mensen op de
vluchtstrook om te genieten van het uitzicht.
**De
Chinese minister van transport bezocht de brug bij de verjaardag één
jaar na de openstelling van het viaduct. De delegatie was
geïnteresseerd in de technische moeilijkheden die bij de constructie
overwonnen moesten worden en ook in de juridische en financiële kant
van de zaak.
**Op
27 juni 2004 maakte de Oostenrijker Felix Baumgartner een geslaagde
BASE-jump vanaf het viaduct.
**Het
viaduct is ook te zien in de film Mr. Bean's Holiday uit 2007.
**Het
programma Top Gear organiseerde in 2007 een challenge waarbij de drie
presentatoren met een sportauto raceten door Frankrijk met het
viaduct van Millau als eindpunt.
